اثر خودگویی آموزشی با کانون توجه درونی، بیرونی و ترکیبی بر تعادل پویای زنان سالمند

نوع مقاله : مقاله پژوهشی

نویسندگان

1 کارشناسی ارشد، گروه رفتار حرکتی، دانشکده علوم ورزشی، دانشگاه الزهراء، تهران، ایران

2 دانشجو کارشناسی ارشد، گروه رفتار حرکتی، دانشکده علوم ورزشی، دانشگاه الزهراء، تهران، ایران

3 دکتری، گروه رفتار حرکتی و روان شناسی ورزشی، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه تهران، تهران، ایران

10.22034/ijmbsp.2022.354597.1045

چکیده

شیوه های مختلف توسعه تعادل در سالمندان نیاز ضروری جوامع امروزی است. هدف از پژوهش حاضر مطالعه تأثیر خودگویی آموزشی با کانون توجه درونی، بیرونی و ترکیبی بر تعادل زنان سالمند بود. بدین منظور 12 زن سالمند سالم با میانگین سن (92/7 ±) 38/74 سال به صورت تصادفی انتخاب شدند و در یک طرح درون گروهی تحت 4 وضعیت بدون خودگویی ، خودگویی درونی، بیرونی و ترکیبی قرار گرفتند. اثر ترتیب و انتقال با استفاده از همتراز سازی متقابل کنترل شد. تعادل پویای شرکت کننده ها با استفاده از آزمون ستاره اندازه گیری شد. نتایج تحلیل واریانس با تکرار سنجش و آزمون تعقیبی بونفرونی نشان داد( 05/0 >P) که تعادل زنان سالمند در وضعیت های خودگویی ترکیبی به طور معنی داری بهتر از وضعیت های خودگویی درونی و بیرونی بوده و تعادل در وضعیت کنترل از همه ضعیف تر بود. بنابراین به نظر می رسد در تکلیف تعادل پویا، ترکیبی از کانون توجه درونی و بیرونی با استفاده از خودگویی باعث اجرایی بهتر نسبت به استفاده از یک نوع کانون توجه خودگویی در سالمندان می شود.

کلیدواژه‌ها

موضوعات