تأثیر خودگفتاری انگیزشی بر مؤلفه‌های خودکارآمدی ورزشی در میان دانش‌آموزان ورزشکار: رویکرد تحلیل جزء به جزء

10.22034/ijmbsp.2026.532514.1141
دوره 6، شماره 2
تابستان 1405

نوع مقاله : مقاله پژوهشی

نویسندگان

1 دکتری روان شناسی ورزش دانشگاه تهران

2 Master's degree in Sport Psychology, Sabzevar Azad University

3 دکتری رشد و تکامل و یادگیری حرکتی هیئت علمی دانشگاه آزاد سبزوار

4 روان شناسی ورزش هیئت علمی دانشکده علوم ورزشی و تندرستی دانشگاه تهران

چکیده
هدف این پژوهش، بررسی تأثیر خودگفتاری انگیزشی مثبت بر سرسختی ذهنی، عزت نفس و خودکارآمدی ورزشی در میان دانش‌آموزان پسر ورزشکار دوره‌ی اول متوسطه شهرستان سبزوار در سال تحصیلی ۱۴۰۲-۱۴۰۳ بود. این مطالعه با اتخاذ رویکرد نیمه‌آزمایشی و استفاده از طرح پیش‌آزمون-پس‌آزمون با گروه کنترل انجام گرفت. جامعه آماری پژوهش را کلیه دانش‌آموزان پسر ورزشکار دوره‌ی اول متوسطه شهرستان سبزوار تشکیل می‌دادند. نمونه‌ای متشکل از ۳۰ دانش‌آموز پسر ورزشکار داوطلب، از یک مدرسه فوتبال محلی انتخاب و به روش تصادفی در دو گروه آزمایش (۱۵ نفر) و کنترل (۱۵ نفر) قرار گرفتند. گروه آزمایش به مدت شش جلسه ۹۰ دقیقه‌ای (سه جلسه در هفته) تحت آموزش خودگفتاری انگیزشی مثبت قرار گرفت، در حالی که گروه کنترل به عنوان گروه مقایسه، در لیست انتظار باقی ماند. ابزارهای جمع‌آوری داده‌ها شامل پرسشنامه سرسختی ذهنی شیارد و گلبی (۲۰۰۹)، مقیاس عزت نفس روزنبرگ (۱۹۶۵) و مقیاس خودکارآمدی ورزشی صحراییان، واعظ موسوی و خبیری (۱۳۹۵) بودند. داده‌های جمع‌آوری شده با استفاده از آمار توصیفی (میانگین و انحراف معیار) و تحلیل کوواریانس تک‌متغیری و چندمتغیری (ANCOVA) در نرم‌افزار SPSS نسخه ۲۴ تجزیه و تحلیل شدند. نتایج نشان‌دهنده تأثیر مثبت و معنادار خودگفتاری انگیزشی مثبت بر سرسختی ذهنی، عزت نفس و خودکارآمدی ورزشی دانش‌آموزان پسر ورزشکار بود (P < 0.05). به طور خاص، در زمینه خودکارآمدی ورزشی، ۴۰% از واریانس نمرات تعدیل‌شده پس‌آزمون بین گروه‌ها توسط مداخله خودگفتاری انگیزشی مثبت تبیین شد.

کلیدواژه‌ها

موضوعات
  • تاریخ دریافت 13 تیر 1404
  • تاریخ بازنگری 06 تیر 1405
  • تاریخ پذیرش 07 تیر 1405