مقدمه: عملکرد ورزشی ورزشکاران نخبه تحت تأثیر عوامل جسمانی، فنی و روان‌شناختی قرار دارد. در این میان، خودتنظیمی به‌عنوان یکی از مهم‌ترین مهارت‌های روان‌شناختی، نقش اساسی در هدایت افکار، هیجان‌ها و رفتارهای مرتبط با عملکرد ایفا می‌کند. همچنین، خودگویی ارگانیک به‌عنوان یکی از فرایندهای شناختی درونی می‌تواند در انتقال اثر خودتنظیمی بر عملکرد ورزشی نقش مؤثری داشته باشد. هدف: هدف پژوهش حاضر، بررسی نقش میانجی خودگویی ارگانیک در رابطه بین خودتنظیمی و عملکرد ورزشی ورزشکاران نخبه بود. روش: پژوهش حاضر از نوع توصیفی-همبستگی و مبتنی بر مدل‌یابی معادلات ساختاری بود. جامعه آماری شامل ورزشکاران نخبه در رشته‌های ورزشی مختلف بود که از میان آنان، 400 نفر (200 مرد و 200 زن) به روش نمونه‌گیری در دسترس انتخاب شدند. داده‌ها با استفاده از پرسشنامه‌های استاندارد گردآوری شد. تحلیل داده‌ها با استفاده از نرم‌افزارهای SPSS و SmartPLS انجام گرفت. یافته‌ها: نتایج نشان داد که خودتنظیمی، خودگویی ارگانیک را به‌طور معناداری پیش‌بینی کرد (001/0>P). همچنین، خودتنظیمی و خودگویی ارگانیک تأثیر مثبت و معناداری بر عملکرد ورزشی داشتند (001/0>P). نتایج آزمون بوت‌استرپ نیز نشان داد که خودگویی ارگانیک، رابطه بین خودتنظیمی و عملکرد ورزشی را به‌طور معناداری میانجی‌گری می‌کند (001/0>P). مدل پژوهش توانست 8/64 درصد از واریانس عملکرد ورزشی را تبیین کند (648/0=R²). نتیجه‌گیری: عملکرد ورزشی ورزشکاران نخبه حاصل تعامل فرایندهای خودتنظیمی و شناختی است. خودتنظیمی از طریق تقویت خودگویی ارگانیک، زمینه بهبود عملکرد ورزشی را فراهم می‌کند. بر این اساس، آموزش مهارت‌های خودتنظیمی و اصلاح الگوهای خودگویی می‌تواند به ارتقای آمادگی روان‌شناختی و بهبود عملکرد ورزشکاران در شرایط رقابتی کمک کند.