غرقگی به عنوان فرآیندی روانی-شناختی مهم در تجربه حرکت و عملکرد سالمندان نقش کلیدی دارد که می‌تواند به بهبود کیفیت زندگی آنان منجر شود. هدف این مطالعه توسعه و اعتباریابی پرسشنامه غرقگی در سالمندان بود. روش پژوهش ترکیبی کیفی و کمی بود؛ در بخش کیفی به شیوه تماتیک گویه‌های اولیه استخراج شد سپس ساختار مفهومی غرقگی با استفاده از روش‌های پارادایمی اشتراوس و کوربین طراحی گردید. در بخش کمی، پرسشنامه نهایی در نمونه‌ای شامل ۲۵۰ سالمند فعال توزیع و تحلیل عاملی اکتشافی، روایی محتوایی و پایایی ابزار اعمال گردید.

نتایج تحلیل عاملی اکتشافی ساختار سه‌عاملی شامل «تمرکز بر فعالیت»، «کاهش خودآگاهی منفی» و «تجربه روانی مثبت» را به دست داد که بیش از ۵۰ درصد واریانس کل را تبیین نمود. شاخص‌های اعتبار سازه از جمله CVI معادل ۰.۸۶ و همبستگیهای درونی سازه‌ها بالاتر از ۰.۳ بود که با نتایج آزمون فریدمن نیز سازگاری داشت. تحلیل عاملی تأییدی نیز ساختار سه‌بعدی مدل را تایید کرد و ضرایب مسیر نشان دادند که غرقگی به ترتیب همبستگی مثبت قوی با تمرکز بر اصالت (β=0.53)، تجربه روانی مثبت (0.69β=) و رابطه مثبت ضعیف‌تر با تعامل خودآگاهی منفی (β=0.45) دارد.

این پرسشنامه ابزاری معتبر و پایا برای سنجش تجربه روانی حرکت سالمندان محسوب شده و قابلیت کاربرد در مطالعات پژوهشی و مداخلات بهداشتی مرتبط را داراست.