استفاده از محرک‌های انگیزشی مانند موسیقی و ویدیو می‌تواند به بهبود عملکرد حرکتی کمک کند، اما الگوی پاسخ به این محرک‌ها در گروه‌های سنی مختلف ناشناخته است. بنابراین پژوهش حاضر با هدف مقایسه تأثیر موسیقی و ویدیوی انگیزشی بر اقتصاد راه رفتن در دو گروه سالمند و جوان در حین راه رفتن انجام شد. 12 سالمند (67/2±5/68 سال) و 12 فرد جوان (35/3±16/23 سال) به‌صورت تصادفی در سه شرایط آزمایشی (موسیقی انگیزشی، ویدیوی انگیزشی و بدون موسیقی) در حین راه رفتن روی تردمیل قرار گرفتند. اکسیژن مصرفی نسبی، تولید دی‌اکسید کربن، هزینه متابولیک فعالیت و درصد ذخیره تنفسی با استفاده از دستگاه تحلیل گازهای تنفسی اندازه‌گیری شدند. نتایج آزمون تحلیل واریانس مرکب (۳ × ۲) نشان داد تفاوت معنی‌داری در متغیر اکسیژن مصرفی (اثر شرایط (001/0=P)، اثر گروه (001/0=P) و اثر شرایط*گروه (031/0=P))، متغیر تولید دی‌اکسید کربن (اثر شرایط (001/0=P)، اثر گروه (001/0=P) و اثر شرایط*گروه (014/0=P))، متغیر هزینه متابولیک فعالیت نسبت به حالت استراحت (اثر شرایط (001/0=P)، اثر گروه (001/0=P) و اثر شرایط*گروه (001/0=P)) و متغیر درصد ذخیره تنفسی نسبی (اثر شرایط (001/0=P)، اثر گروه (001/0=P) و اثر شرایط*گروه (026/0=P)) وجود دارد. با توجه به نتایج پژوهش حاضر الگوی پاسخ به محرک‌های انگیزشی در دو گروه سنی متفاوت است؛ موسیقی انگیزشی در سالمندان و ویدیوی‌ انگیزشی در جوانان مؤثرترین محرک برای بهبود اقتصاد راه رفتن و کاهش هزینه قلبی-تنفسی هستند. با توجه به نتایج این پژوهش طراحی مداخلات انگیزشی باید متناسب با ویژگی‌های هر گروه سنی انجام شود.