هدف: پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش میانجی خودکارآمدی ورزشی در رابطه بین سواد بدنی و کیفیت زندگی سالمندان شهر سمنان انجام شد.

روش‌شناسی: طرح پژوهش حاضر توصیفی–همبستگی از نوع الگوسازی معادلات ساختاری با رویکرد مقطعی بود. جامعه آماری را کلیه سالمندان (۶۰ سال به بالا) شهر سمنان تشکیل دادند که از میان آن‌ها، ۲۰۰ نفر به‌روش نمونه‌گیری در دسترس انتخاب شدند. ابزارهای گردآوری داده‌ها شامل پرسشنامه‌های استاندارد سواد بدنی، خودکارآمدی ورزشی و کیفیت زندگی بود. تجزیه و تحلیل داده‌ها با استفاده از شاخص‌های آمار توصیفی، ضریب همبستگی پیرسون و تحلیل مسیر مبتنی بر برآورد بیشینه درست‌نمایی (ML) در نرم‌افزارهای SPSS (نسخه23) و AMOS (نسخه ۲۳) انجام گرفت.

یافته‌ها: نتایج همبستگی ساده نشان داد که بین سواد بدنی و خودکارآمدی ورزشی (r=0.50وp<0.01) و همچنین بین خودکارآمدی ورزشی و کیفیت زندگی (r=0.489و p<0.01) رابطه مثبت و معناداری وجود دارد. تحلیل بوت‌استراپینگ (با ۵۰۰۰ بازنمونه‌گیری) تأیید کرد که اثر غیرمستقیم سواد بدنی بر کیفیت زندگی از طریق خودکارآمدی ورزشی، مثبت و معنادار است (β=+0.166 و95%CI:[0.082و0.275]) .

نتیجه‌گیری: یافته‌های پژوهش نشان می‌دهد که سواد بدنی به‌تنهایی ضامن بهبود مستقیم کیفیت زندگی سالمندان نیست، بلکه نقشی زیربنایی دارد و تنها در صورتی کیفیت زندگی را بهبود می‌بخشد که به تقویت باورهای خودکارآمدی ورزشی (به‌ویژه مهارت‌های خودتنظیمی) منجر گردد.