در دو دهه اخیر، تحقیقات در زمینه مدل‌های آموزشی مورد استفاده در تربیت‌بدنی مدارس گسترش یافته است. هدف پژوهش حاضر بررسی بهبود ساختار دانشی دانش‌آموزان از طریق استفاده از مدل‌های ترکیبی آموزش غیرخطی در قالب بازی‌های بومی-محلی است. این پژوهش از نوع مداخله‌ای، نیمه تجربی و از نظر طرح تحقیق، پیش‌آزمون و پس‌آزمون با گروه کنترل بود. جامعه‌ آماری دانش‌آموزان دختر 11-10 سال شهرستان تبریز بودند که به روش نمونه‌گیری هدفمند در دسترس 55 کودک به عنوان نمونه انتخاب شدند و به طور تصادفی به چهار گروه قیودمحور، تدریس بازی برای فهمیدن، ترکیب رویکرد قیودمحور و تدریس بازی برای فهمیدن و گروه سنتی تقسیم شدند. آزمودنی‌ها به مدت 12 هفته، هر هفته 3 جلسه یک ساعته مطابق رویکرد آموزشی گروه خود و در قالب بازی‌های بومی-محلی به تمرین پرداختند. از پرسشنامه ارزیابی ساختارهای دانشی برای سنجش متغیر وابسته استفاده شد. داده‌ها با آزمون تحلیل واریانس مکرر و t مستقل تجزیه و تحلیل شدند. نتایج درون گروهی نشان داد که هر چهار گروه آموزش خطی و غیرخطی باعث بهبود ساختار دانشی شدند. نتایج بین گروهی نشان داد که اثربخشی مدل ترکیبی آموزش غیرخطی نسبت به هر مدل آموزش به تنهایی و آموزش خطی بیشتر بود. بنابراین، به معلمان و مربیان پیشنهاد می‌شود ضمن بررسی تأثیر آموزش غیرخطی بر ساختار دانشی کودکان، برای بهبود این مهارت از مدل‌های ترکیبی آموزش‌های مبتنی بر اصول غیرخطی به جای استفاده از آموزش خطی بهره بگیرند.