پژوهش حاضر بررسی تأثیر تمرینات پایه کاراته بر درمان و بهبود اختلال سلوک، پرخاشگری و اضطراب کودکان بود. روش پژوهش نیمه آزﻣﺎﻳﺸﻲ با طرح پیش‌آزمون- پس‌آزمون با گروه کنترل با پیگیری بود. جامعه آماری پژوهش حاضر کودکان مراجعه کننده به سه باشگاه کاراته سطح شهر تهران در سال 1403 بود. حجم نمونه آماری 40 نفر از کودکان مبتلا به یکی از از اختلالات روانی و رفتاری بود که به‌صورت نمونه‌برداری در دسترس و داوطلبانه انتخاب شدند. به‌منظور جمع‏آوری اطلاعات از پرسشنامه مشکلات رفتاری کودکان و نوجوانان (کوای و پترسون، 1987) استفاده شد، گروه آزمایش تحت یک برنامه تمرینی 12 هفته‌ای، دو جلسه 60 دقیقه‌ای در هفته، تمرینات پایه کاراته قرارگرفتند و گروه کنترل هیچ گونه آموزشی را دریافت نکردند. به منظور تحلیل داده‌ها از روش آزمون تحلیل واریانس با اندازه گیری مکرر استفاده شد.

یافته ها نشان داد که بین پیش‌آزمون و پس‌آزمون اختلال سلوک، پرخاشگری و اضطراب تفاوت معناداری در سطح 001/0 وجود داشت. با مقایسه میانگین نمرات در سه مرحله مشاهده می شود که میانگین نمرات مولفه های اختلالات روانشناختی (اضطراب، اختلال سلوک و پرخاشگری) در مراحل پس آزمون و پیگیری نسبت به مرحله پیش آزمون به طور معنی داری کاهش یافته است. تفاوت بین نمرات مرحله پیگیری با پس آزمون معنی دار نبود (05/0≤P). نتایج پژوهش حاضر فواید مهمی برای درمان و مدیریت اختلالات رفتاری و روان‌شناختی دوران کودکی دارند و نشان می‌دهد که آموزش کاراته ممکن است به عنوان مداخله‌ای غیرداروئی و مکمل در کنار مداخلات سنتی باشد.