هدف پژوهش حاضر، مدل‌یابی ساختاری روابط بین هیجان‌های خودآگاه مرتبط با بدن و اخلاق ورزشی با نقش میانجی انگیزش ورزشی در ورزشکاران بود. این پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر روش، توصیفی ـ همبستگی مبتنی بر مدل‌یابی معادلات ساختاری بود. جامعه آماری تمامی ورزشکاران رشته‌های تیمی شهر کرمانشاه بود که از بین آن ها، ۲۶۵ نفر به روش نمونه‌گیری تصادفی انتخاب شدند. ابزارهای پژوهش پرسشنامه هیجان‌های خودآگاه مرتبط با بدن، مقیاس انگیزش ورزشی و پرسشنامه جهت‌گیری اخلاقی در ورزش بود. داده‌ها با استفاده از نرم‌افزارهای SPSS-26 و AMOS-24، تحلیل عاملی تأییدی، مدل‌یابی معادلات ساختاری و آزمون بوت‌استرپ تحلیل شدند. یافته‌ها نشان داد مدل پیشنهادی از برازش مطلوبی برخوردار است. گناه و غرور معتبر، انگیزش خودمختار را به‌طور مثبت و معنادار پیش‌بینی کردند، شرم و غرور کاذب با انگیزش کنترل‌شده و بی‌انگیزشی رابطه مثبت و معنادار داشتند. انگیزش خودمختار با اخلاق وظیفه‌شناسانه و انگیزش کنترل‌شده و بی‌انگیزشی با اخلاق غایت‌گرایانه رابطه معنادار نشان دادند. نتایج آزمون بوت‌استرپ نشان داد که انگیزش ورزشی در رابطه بین هیجان‌های خودآگاه مرتبط با بدن و اخلاق ورزشی نقش میانجی دارد. به‌طور کلی، هیجان‌های خودآگاه مرتبط با بدن علاوه بر اثرات مستقیم، از طریق انگیزش ورزشی نیز بر جهت‌گیری‌های اخلاقی ورزشکاران اثرگذار هستند؛ بر این اساس، طراحی مداخلات روان‌شناختی با هدف تقویت هیجان‌های سازگارانه و انگیزش خودمختار می‌تواند به ارتقای رفتارهای اخلاقی در ورزشکاران کمک کند.