هدف پژوهش حاضر، تعیین‌ نقش‌ پیش‌بینی‌کنندگی ‌هوش‌هیجانی و تاب‌آوری بر‌ بهزیستی فاعلی مردان ورزشکارحرفه‌ای فوتبال در دوران کرونا بود. پژوهش حاضر یک مطالعه توصیفی از نوع همبستگی است که جامعه‌آماری آن شامل کلیه مردان ورزشکار حرفه‌ای رشته‌ی فوتبال باشگاه لیگ دسته دو ایران در دوران کرونایی در سال 1399-1400 بود که با استفاده از روش نمونه‌گیری در دسترس، تعداد 196 نفر به عنوان نمونه انتخاب گردید. ابزارهای گردآوری اطلاعات عبارت بودند از پرسشنامه‌های هوش‌هیجانی سیبریا شرینگ(1996)، تاب‌آوری کانر و دیویسون(2003) و بهزیستی فاعلی(مقیاس شادکامی فاعلی لیوبمیرسکی و لپر‍(1999) و مقیاس رضایت از زندگی دینر(2009)). برای تجزیه‌ و تحلیل داده‌ها از ضریب همبستگی پیرسون و تحلیل رگرسیون خطی چندگانه همزمان با استفاده از نرم‌افزار SPSS نسخه 20 استفاده شد. نتایج ضریب همبستگی پیرسون نشان داد که بین هوش‌هیجانی و تاب‌آوری با بهزیستی فاعلی و ابعاد آن(شادکامی فاعلی و رضایتمندی از زندگی) رابطه مثبت معنا‌داری وجود دارد. نتایج تحلیل رگرسیون خطی چندگانه همزمان نشان داد که هوش هیجانی(بتای 61/0) و تاب‌آوری(بتای 12/0) به ترتیب می تواند تغییرات مربوط به بهزیستی فاعلی را در مردان ورزشکار حرفه‌ای فوتبال به صورت معنا‌داری پیش‌بینی کند و 73/0 درصد از واریانس بهزیستی فاعلی توسط این متغیر‌ها تبیین می‌شود.